In de Stoel met Marith Rebel

Sinds 2013 lid van de Tweede Kamer, voormalig voorzitter van de Vereniging van Vrouwelijke Artsen, opleidingsdocente, huisarts & moeder van drie kinderen. Ik heb het over Marith Rebel. Hoe heeft ze dit toch allemaal voor elkaar gekregen?

Op 8 april was mevrouw Rebel te gast bij stichting Camellia. Ze vertelde over haar moeilijke jeugd, waarin er sprake was van huiselijk geweld. ‘De term is haast te lief, te huiselijk, te knus. Het zou eigenlijk ‘maatschappelijk geweld’ moeten worden genoemd. Het is niet iets wat binnenshuis plaatsvindt, achter de deuren, en daar ophoudt. Het weerklinkt op alle vlakken waarmee een individu te maken heeft’. Een krachtige vrouw, die durft te praten over haar verleden, over de positieve gebeurtenissen, maar ook over de mindere tijden. ‘Als ik dit soort onderwerpen in mijn positie niet bespreekbaar maak, dan zou een ander dit ook niet durven. Sommige taboes moet doorbroken worden en ik kan daarbij helpen’, aldus Rebel. Dat zij in de Tweede Kamer zou belanden, was voor haar ook een verrassing. ‘Ik was niet eens lid van een politieke partij. Maar ik realiseerde me dat ik me voor mijn eigen patiënten goed kon inzetten in de huisartsenpraktijk en in Den Haag zou ik dit voor een veel bredere groep kunnen doen. Ik heb nog nooit zo hard gewerkt als in de functie van politicus en dat vergeten mensen wel eens’. Werkzaam zijn als huisarts is volgens mevrouw Rebel de beste voorbereiding geweest op haar politieke carrière: ‘Als arts maak je mensen mee op hun slechts, je leert daarmee om te gaan, daarop in te spelen en hen te begrijpen.’

Deze drukke dame is ook nog eens moeder van drie jonge kinderen. Hoe combineert ze al haar werkzaamheden met het moederschap? ‘Mijn truc is om fulltime te werken, maar één dag vanuit huis. Op die ene dag kan ik ook leuke activiteiten plannen voor de kinderen, het werkt ideaal’. Een van de deelnemers vraagt of zij zich wel eens schuldig voelt tegenover de kinderen. ‘Ja, soms wel. Maar dit schuldgevoel is vooral iets wat vrouwen elkaar aanpraten, om het maar scherp te stellen.’ En of zij iets anders zou doen als ze de tijd kon terugdraaien: ‘ Nee, ik geloof dat hetgeen wat gebeurt een reden heeft en dat alles komt op het moment dat het komen moet’.

Wij sluiten de bijeenkomst af met de volgende aansporende en inspirerende woorden: ‘wees niet bang en laat je niet afschrikken. Je hebt niets te verliezen, ook als je denkt ‘dit kan ik niet’, probeer het gewoon. En geloof me, als jij in jezelf gelooft, zul je komen waar je komen wilt. Kies altijd voor hetgeen dat je zelf leuk vindt, niet voor de dingen waarvan je denkt dat het moet of waarvan je denkt dat mensen het bij je vinden passen’.

Marith, je bent een heuse inspirator! Dankjewel.