karsu-foto-1

Interview zangeres Karsu Dönmez

‘Een ontwikkelde vrouw kan de hele familie opkrikken’

Op zesjarige leeftijd wilde ik al pianiste worden. Ik zag toen op de tv een man met wapperend haar die piano speelde en ik dacht: Dat wil ik ook! Het heeft even geduurd voordat mijn ouders overtuigd waren. ‘Kies viool of fluit’, zeiden ze. ‘Wat moet je met zo’n grote piano in huis?’ Toen ik uiteindelijk een witte piano kreeg, was ik heel serieus met oefenen. Ik wilde echt laten zien dat het wel zin had om piano te spelen. Zingen begon puur toevallig: ik deed op mijn veertiende mee aan een open podium wedstrijd op school. Ik deed mee voor muzikaal, maar won vocaal. Op dat moment was ik gepikeerd, maar achteraf was het wel leuk. Vervolgens begon ik zelf muziek te componeren en nummers te schrijven.

Mijn carrière zat niet vanaf het begin alleen maar in de lift. Ik heb zeker ook teleurstellingen meegemaakt. Zo werd ik niet toegelaten op de jazzopleiding van het Conservatorium; mijn auditie werd niet goed bevonden. Achteraf was het misschien niet het juiste moment en de juiste plek, maar ik heb mij daar niet door laten weerhouden. Ik wilde het echt graag en kreeg de steun van mijn familie. Mijn ouders hebben mij geleerd: doe wat je leuk vindt, maar ga er ook echt voor. Als je hard werkt, gelooft in jezelf en van je hobby je werk maakt, ben je een gelukkig mens. Gelukkig zijn hebben mijn ouders veel belangrijker gevonden dan bijvoorbeeld een universitaire opleiding. Verder heeft mijn moeder ook altijd gezegd: ‘Zorg dat je economisch zelfstandig bent, want een ontwikkelde vrouw kan de hele familie opkrikken’. Met die boodschap zijn wij opgegroeid.

Ik vind een goede moeder-dochter relatie ook erg belangrijk. Wat ik wel eens zie, is dat juist moeders hun dochters belemmeren in hun ontwikkeling. Die houden te veel vast aan ‘tradities’. Maar ik heb geleerd dat dat korte termijn denken is. Later, als je zelf volwassen bent, heb je spijt dat je je hebt laten tegenhouden. Mijn oma bijvoorbeeld heeft nooit leren lezen en schrijven, omdat het niet mocht van haar omgeving. Haar ouders hadden er eigenlijk niets op tegen, maar uit angst dat de omgeving er over zou roddelen, ging ze niet naar de lagere school en bleef analfabeet. Zelf zegt ze daarover: ‘Ik mocht niet naar school en ben daarom ‘cahil- onontwikkeld’ gebleven. Ik neem het ze nog iedere dag kwalijk’. In werkelijkheid was ze een heel intelligente vrouw die beter kon hoofdrekenen dan wie ook.

Als we dit doortrekken naar deze tijd, zijn er genoeg meisjes die belemmerd worden in hun ontwikkeling. Waar ik in geloof, is dat vrouwen er zelf voor kunnen zorgen dat ze zich ontwikkelen. Bijvoorbeeld door een zo hoog mogelijke opleiding te volgen, bij te blijven en te netwerken. Daarbij is belangrijk om je netwerk multicultureel te houden en niet in je eigen kliek te blijven hangen. Daarnaast moet je je altijd focussen op wat goed gaat en niet op wat niet goed gaat. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, maar als je zelf weet welke rol voor jou weggelegd is, kan je daar naartoe werken.