In de stoel met Ahmed Marcouch

Op 25 juni jl. was PvdA Tweede Kamerlid Ahmed Marcouch, alias de sheriff van Slotervaart, te gast ‘in de stoel’. Aan bod kwamen onder andere zijn boek ‘Mijn Hollandse Droom’, zijn bewogen levensweg en politieke carrière.

Marcouch begint het gesprek met een compliment aan het adres van Camellia voor het ontplooien van waardevolle initiatieven. Hij zegt dat je het architect van je eigen leven moet zijn en je kansen moet pakken. Hier gaat dan ook zijn boek ‘Mijn Hollandse Droom’ over.

Marcouch is geboren in Noord-Marokko in een kleine vissersdorp. Als hij drie jaar oud is overlijdt zijn moeder. Hij wordt grootgebracht door zijn oma en stiefmoeder. Als klein jongetje was hij erg ondernemend en maakte hij de plastic zakjes schoon, waarin zijn oom de vissen meebracht, verkocht deze en kocht daar twee plastic zakjes van. ‘Zo maakte ik kapitaal’, grapt hij. In 1979 komt hij met het gezin naar Nederland. Hij maakt een vergelijking met de tijdmachine van professor Barabas, je komt vanuit een dorp dat volledig is afgesloten van de buitenwereld in een hele nieuwe wereld terecht. Zijn tienerjaren in Nederland werden gekenmerkt door enorme strijdbaarheid, dorstigheid, nieuwsgierigheid en leergierigheid. Hij leerde in twee jaar Nederlands en ging naar de Lage Technische School (LTS). Hij had een liefdevolle juf die hem bij de hand nam en begeleidde. Zij was een soort tweede moeder. Na de LTS was hij erg zoekende, kreeg allerlei baantjes en trouwde met een meisje uit zijn dorp. Toen hij bij de verpleging ging werken, werd hij geconfronteerd met zijn verlegen, introvert karakter. Uiteindelijk stopte hij met zijn werk als verpleger. Hier heeft hij zich lang slecht door gevoeld, omdat het voelde als weglopen. Zijn verlegenheid overwon hij met behulp van een boekje over sociale vaardigheden. Hij praktiseerde hetgeen wat hij in het boek las in de praktijk. Dit bleek effectief. Hij kreeg steeds meer ambities en werkte zichzelf op via de fabriek naar de politie en de ambtenarij. Zijn passie voor het werk dat hij deed en gedrevenheid bleven niet onopgemerkt. Marcouch kreeg uiteindelijk een telefoontje waarin hem werd gevraagd voorzitter van stadsdeel Slotervaart te worden. Hij besluit ervoor te gaan. Hij kiest voor de Partij van de Arbeid, omdat hij zich kan vinden in de idealen van de partij: het zijn de idealen van de middenweg. Zijn politieke loopbaan verliep niet altijd even makkelijk. Marcouch geeft aan dat hij vaak is bestreden en hij aanvankelijk dacht dat politici werden geleid door idealen. Hier moest hij later op terugkomen. Nu als Tweede Kamerlid kijkt hij met warme gevoelens terug op de tijd waarin hij werkzaam was als stadsdeelvoorzitter.

Hierna was er ruimte voor vragen vanuit het publiek. Tijdens het nagesprek is er nog lang en openhartig gesproken over kwesties als veiligheid, religie en integratie.